Back home, it was wonderful!!!

Hey allemaal,

De laatste blogpost alweer. En deze laatste paar dagen waren ook weer super.

De middag van de 30e kregen we een middagje vrij, om weer een beetje bij te komen van de korte nacht. Was heerlijk om gewoon een dagje niets te doen en gezellig met de groep te zijn.

De 31e gingen we weer terug naar Kampala. De reis was niet eens zo heel erg, al duurde deze wel een tijdje. Toen we in Kampala aankwamen gingen we als eerste naar de craftsmarket. Hier konden we onze Shillings opmaken aan souvenirs. Wat je dan niet moet vergeten is dat je moet onderhandelen over de prijs; de verkopers vragen namelijk veel te veel voor hun producten, dus moet je flink gaan afdingen. Best grappig om te doen eigenlijk, en na het afdingen betaal je waarschijnlijk nogsteeds te veel.....

Op 1 augustus, onze laatste dag, gingen we op fietstour door Entebbe. Deze tocht deden we niet met de hele groep, maar met 6 man (inclusief de gids). De guide, Steve (die ook onze buschauffeur was tijdens de expeditie), wist echt alle gave plekken te vinden. Zo zijn we in een reptielen dierentuintje uitgekomen, hier mochten we de schilpadden zelfs vasthouden. Dit levert hele grappige foto's op. Nadat we hier eventjes waren, zijn we doorgefietst naar lake Victoria, waar we lunch kregen. Bij deze lunch verzamelde Steve een stel kleine pepertjes uit de bush, en zei hierbij dat het was "voor wie wilde". Mike en ik besloten dus om een peper in een keer op te eten; GEEN GOED IDEE. Dit zorgde ervoor dat wij ongeveer een kwartier lang een brandende mond hadden, wat erg grappige film oplevert en voor de rest van de fietsers humor bracht. Na de lunch hebben we nog een stukje gefiets, terug naar waar de tentjes stonden, om onze tassen goed in te pakken en ons klaar te gaan maken voor de terugreis. Maar voordat we onze tassen gingen inpakken hebben we toch maar eerst nog even zitten kaarten. We hebben besloten om als inzet de corve van die avond te gebruiken, om het spel iets meer fun te geven.

Rond 11 uur vertrokken we naar het vliegveld, waar we rond 2 uur vertrokken. Deze vlucht ging goed, en de 6 uur wachten op Istanbul ging heel snel. Op Entebbe had ik nog redelijk weinig zin om te vertrekken (ik stond er met het gevoel dat ik aan de ene kant toch wel weer naar huis zou willen, mijn ouders weer zien enzo. Maar aan de andere kant had ik echt heel graag nog langer willen blijven om meer gave projecten te doen). Maar toen we, na 6 uur vliegen (=bijna 6 uur slapen), op Istanbul waren, had ik wel zin in om echt naar huis te gaan.

De aankomst was goed, de tas van Claudia bleek namelijk waarschijnlijk wel terecht te zijn. En voor iedereen was het weerzien met de familie super!

's Avonds heb ik een heerlijke douche genomen!! Wat is dat genieten zeg, om een echte, warme douche te nemen, nadat je ongeveer 2,5 weken alleen koude of half-lauwe douches hebt gehad.

Vandaag (3/8) ben ik een beetje bezig met het uitpakken van mijn tas, wat opruimen, maar vooral geniet van de rust, bijkomen en nagenieten van al het gave dat ik gezien heb. En om eerlijk te zijn, dit was een reis om niet te vergeten, het was zo geweldig om te doen! Een aanrader voor iedereen, omdat het super is om te zien hoe je met iets heel kleins de mensen daar al heel blij kan maken. Het waren voor mij voornamelijk de lokale kinderen die het tot een feest gemaakt hebben. Het is zo gaaf om te zien hoe blij deze kinderen worden als je langskomt, en zelfs ook al als je voorbij komt dat ze je roepen (ze roepen Mzungu, wat "blanke mens" in het Luganda (de lokale taal) betekend).

Dit was een reis om nooit te vergeten!!

                                                                                                   Thijs.