Bericht van Worldmapping

Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter don't mind.

Dankwoord

Ik wil even iemand bedanken.
Ik weet niet of het één man of één vrouw of twee mannen of twee vrouwen of een man en een vrouw of een hele groep mannen of vrouwen of mannen en vrouwen in één commissie is of voor mijn part een chimpansee, maar het is of zijn in ieder geval de persoon of de personen die mij hebben of heeft uitgeloot bij het Canisius College.
Als dat niet was gebeurd, had ik de afgelopen twee weken hoogstwaarschijnlijk aan één of ander kerstproject gewerkt alvorens in het begin van de vakantie iedere dag tot één uur uit te slapen in een dankzij de verwarming behaaglijke kamer van een paar vierkante meter.
Dan had ik nooit van de Lesothaanse sterrenhemel kunnen genieten of op een paard in de bergen gezeten of de majestueuze Drakensbergen zo vroeg in mijn leven al aanschouwd.
Dan had ik nu nog steeds zitten hopen een keer naar Zuid-Afrika te gaan en dan had ik nooit die mooie stempeltjes in mijn paspoort gehad.
Dan had ik deze geweldige groep mensen nooit ontmoet.
Dusseh… bedankt!

Geplaatst in Reisverslagen | 1 reactie

De Afrika-experience

Vanuit de Blue Sky Mining Backpackers Residence kijk ik uit over de Indische Oceaan. De zee is grijs en een bewolkte lucht trekt de kleur uit het subtropische landschap.
Ik heb het overleefd. De beide vliegtuigen zijn niet neergestort en we zijn over de snelweg veilig op onze slaapplaatsen beland.
Nadat wij onze bagage van de lopende band hadden gehaald – hetgeen ongebruikelijk weinig tijd in beslag nam – opende de Afrikaanse ambiance zich voor onze ogen. Dat gebeurde op een kleine parkeerplaats voor het vliegveld, met op de achtergrond varens en een oranjeachtig blauwe lucht. Daar waren een aantal donkere mannen bezig bagage in verschillende auto’s te laden en hielpen onze Zuid-Afrikaanse begeleiders, Zola en Phelelani, ons twee kleine busjes in.
Het besef dat ik echt in Afrika was, was nog niet echt tot me doorgedrongen en wat ik zag toen ik naar buiten keek (tenminste, vóórdat ik als een blok in slaap viel), hielp niet echt bij dat bewustwordingsproces.Groene heuvels en strekten zich voor ons uit toen we over keurig geasfalteerde wegen, aan de linkerkant van de weg, richting Kingsburgh raasden. Mooie grote witte huizen stonden opgesteld op heuvels aan onze weerszijden en ik constateerde dat dat rijkeluishuizen moesten zijn. Echter, na een tijdje doemden in de verte opnieuw zo veel van dezelfde soort huizen op, dat ik wist dat ik mijn mind moest resetten en minder bevooroordeeld naar alles moest kijken. Dat waren geen ‘rijke huizen,’ maar keurige middenklasseresidenties.
De volgende ochtend heette een klamme, warme wind me welkom in de wereld waarin ik de komende tijd zal leven; een groene graswereld met overal witte auto’s en uitgestrekte weilanden en zebra’s en giraffen en neushoorns en nijlpaarden en nyala’s en kudu’s en impala’s en gnoes en apen en dansende kinderen in indrukwekkende townships en kliktalen en waanzinnig zeezicht en abominabele Wi-Fi en een apartheidsverleden en een wegennet waar ze in België stikjaloers op mogen zijn.
En ik kan maar beter van ieder moment genieten, want voor ik het weet is het al voorbij.
Zie voor de gezamenlijke groepsblog www.blogs.worldmapping.nl/citadelcollege2014.

Geplaatst in Reisverslagen | 2 Reacties

Preventief ascheidswoord

WAARSCHUWING: deze blog is misschien niet geschikt voor familieleden die zich al helemaal zenuwachtig lopen te maken over de reis van hun (klein)zoon/(klein)dochter/neef/nicht et cetera. Ik schrijf wat ik denk en voel, en alles moet met een korreltje zout genomen worden. Toch waarschuw ik u maar even, want ik zou als ik zelf een bezorgde ouder was denk ik ook een enigszins onbehaaglijk gevoel krijgen van de onderstaande tekst. Het is niet mijn bedoeling vervelende emoties bij andere mensen te forceren. Dat is de vloek van het schrijversvak.

Het is betrekkelijk stil bij Engels. De klas leert voor het proefwerk van aanstaande vrijdag. Verveeld dwaal ik af naar mijn Worldmapping weblog; ik hoef de toets toch niet te doen. Door mijn oortjes schalt het Keltische muziekje The Blood of Cu Chulainn. Ik probeer het geluid van iets wat op een doedelzak lijkt in mij op te nemen en in mijn hoofd mee te neuriën.

Ik zal alleen mijn allerfavorietste liedjes mee kunnen nemen naar Afrika. Auf uns, Desert Island, Escapee,  Thuis, Outlaws, Safe in My Hands, Young Love, Zeppelin, Fuck You, Louise, La Camisa Negra, She Keeps Me Warm, Give Me Love, Papaoutai, Lightning in a Bottle, Fire. En dan moet het me wel lukken om geen heimwee te krijgen.

Dus op dat gebied heb ik alles wel geregeld. Organisatorisch gezien loop ik echter nog aardig achter op schema. Ik ben te bang om honderdduizend dingen te vergeten of alles te gehaast te doen en toch weet ik nu al dat dat allebei gaat gebeuren. Da’s gewoon hoe ik in elkaar zit, I guess.

Vannacht staat nog een bezoekje aan de bioscoop op de agenda; ik ga met Lars en Marijn naar The Hobbit: The Battle of the Five Armies. Als laatste saluut aan het vaderland voor de komende twee weken.

Of voor altijd?

Morgenavond vertrekt het vliegtuig. Ik heb geen aviofobie, maar zo’n ding op zo’n vliegveld ziet er altijd toch tamelijk unheimisch uit. Alsof het je meeneemt naar een andere dimensie of alsof het een soort definitief iets is. Je vertrekt voor altijd. En dat ligt niet aan mij, zo kíjken al die vliegtuigen gewoon.

Filosofisch ingestelde mensen zullen nu zeggen dat de ik die vertrekt inderdaad nooit meer terugkomt, omdat ik na deze reis altijd een andere ik zal zijn. Ik dacht zelf meer aan het IS-kalifaat waar we overheen vliegen. En ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom ik daar anno 2014 zo de kriebels van krijg.

Dus om toch maar het zekere voor het onzekere te nemen schrijf ik nu wel wat op. Best raar dat deze blog overmorgen misschien wel veelvuldig bezocht wordt en de commentaarsectie hieronder als een soort condoleanceregister wordt gebruikt. Laten we daar maar niet te veel aan denken.

Dus om de boel kort te houden: Silas, ik hou van je. En de rest natuurlijk ook, maar dat weten zij zelf ook wel.

Hopelijk tot de volgende keer.

Liefs,

Roelant

Geplaatst in Reisverslagen | Een reactie plaatsen